Sjoukje & Sandra naar Uganda.reismee.nl

Welcome back.... van thuis in Uganda naar thuis in Nederland.

Voorlopig ons laatste reisblog...

Zaterdag 21 oktober. Om half 8 horen we een auto bij de poort en ja we zijn blij. Het is, de voor ons bekende, David die ons op komt halen voor de trip naar het noord oosten van Uganda, Kidepo, tegen de grens van Sudan aan. Het wordt een lange tocht van 10 uur in de auto maar dat maakt ons niets uit. Het is vanaf minuut 1 genieten van alles wat we zien en horen. De reis is al prachtig. Vlak voordat we bij onze overnachtingsplek komen, in the middle of nowhere, moeten we stoppen. Er moet een kleine vrachtwagen weggetrokken worden uit een enorm slecht stuk weg. Iedereen helpt elkaar en je hebt ook geen keus want anders kom je zelf niet op de plaats van bestemming. Het lukt en we arriveren bij een gezellige plek waar we na onze slaapplek bekeken te hebben eerst even eten. We vinden het nu al weer zoooo mooi. Hier is nacht ook echt nacht en zonder dat er auto's zijn die de lokale geluiden verstoren. Na een biertje op de veranda ... met chips uiteraard en genoten te hebben van alle mensen die ons komen groeten gaan we naar bed. Morgen weer vroeg dag.

Zondag 22 oktober. Het was vandaag officieel onze laatste "hagelslag" dag (mama 75 jaar) maar die hebben we vrijdag al opgesnoept. We krijgen hier een verpakt ontbijt mee want we willen op tijd in Kidepo Valley National Park zijn. We gaan op wandelsafari en het wordt genieten. We hebben 2 uur de tijd maar het zijn 3 uren geworden. Wat is het mooi... onder andere de stilte, de waanzinnig mooie natuur, met zijn zebra's, giraffen, baboons en de kuddes olifanten trekken aan ons voorbij.  Aansluitend gaan we heerlijk lunchen en worden weer omringd door vele andere dieren die er om ons heen lopen. Na een paar uurtjes gaan we verder op game drive en David doet alle moeite om ons zoveel mogelijk te laten zien. We hebben een hoop lol en kunnen helaas alleen geen leeuw spotten. Wel een paar olifanten die zich om onze auto heen dreigen te verzamelen. Een heel apart gevoel want dat ze voor je langs lopen of achter de auto langs is prima maar wanneer je min of meer ingesloten raakt wordt het minder fijn. Gelukkig bedenkt de olifant zich en na wat dreigende stappen richting ons gaat hij toch weer de savanne verder in. Het wordt al vroeg donker en we zijn nog maar net buiten het park, wat niet betekent zonder dieren want er staan uiteraard geen hekken, dat de auto echt vastloopt. En niet gewoon vastloopt maar zo dat we geen keus hebben. We stappen uit en lopen de laatste kilometers in het pikkedonker naar ons guesthouse terug. Het is een hele tippel maar we genieten meer dan dat. Bijzonder hoor een extra "nacht" wandelsafari erbij. Wanneer we terugkomen mogen wij gaan eten en gaat David weer lopend terug. Er zullen mensen naar de plek komen om de auto weer op het pad te krijgen. Tegen middernacht horen we de auto. Yes het is goed gegaan.

Maandag 23 oktober. Vandaag gaan we een dorpje bekijken. Het voelt vooraf eerst wat vreemd en we zijn wat sceptisch. Is het wel echt, is het compleet een act, zijn we nu een camera toerist? We laten het maar gebeuren. We komen er aan en na 5 minuten zijn we om. Dit is gewoon een echt dorp waar wij een kijkje mogen nemen. We zouden een 45 minuten uitleg krijgen en rondgeleid worden. Het werden meer dan 2 uren. We blijven vragen, genieten, verbazen en kijken. Wat een andere wereld is het waar de Karamojong stammen leven. Weer veel geleerd en ach dat ze dan wat willen verkopen nemen we op de koop toe. Er wordt nog een prachtige dans voor ons opgevoerd waarin de jongens en meisjes elkaar proberen te verleiden. Sjoukje doet goed mee en zelf probeer ik mij achter de camera te verschuilen. Ha ha helaas lukt dat uiteraard niet helemaal maar die filmpjes zullen we jullie besparen. We rijden daarna terug naar ons guesthouse.

In de middag na de lunch en even een uurtje niets doen gaan we met z'n 2-en nog even op pad. We lopen via de hoofdweg (rood zand) naar het dorp en dat is leuk. Al die geuren, kleuren en alles wat vies is.... bijzonder. Er zit veel verschil in de regio's van Uganda hoe men leeft. De jeugd die hier wel naar school gaat zijn allemaal schoon en voorzien van uniform maar alle kinderen die geen kans krijgen, dat doet ons na 6 weken hier ons echt wel pijn, zijn arm en vies. Maar oooh ze zijn zo open en blij!! Na de hoofdweg besluiten we niet, zoals gebruikelijk schijnt te zijn, terug te lopen maar gaan we afslaan. En hier komen we ook echt in "donker Afrika". Ze zijn hier duidelijk helemaal geen blanken gewend. We worden in no time omringd door heel veel kinderen die ons aanraken en zelfs spuug in hun handen doen om over onze armen te smeren. Het is hilarisch en zeker wanneer er een volwassen vrouw de kinderen toespreekt en duidelijk zegt: Jullie moeten allemaal maar bidden en Jezus vragen of je blank kunt worden. Vermoedelijk moeten ze dan wel heeeeel lang bidden bedachten wij ons ;-). We lopen na een gesprek met een jong meisje met een baby op haar arm weer verder. Ze zag er goed uit en wat bleek dan ook, ze had gestudeerd met sponsor geld in Kampala. Ze was "per ongeluk" zwanger geraakt en toen moest ze stoppen en kreeg geen nieuwe kans meer. Zo jammer maar ja wij weten niet wat de afspraken waren tussen haar en degenen die haar gesponsord hadden. Wanneer we verder lopen spreken we nog met een jongen die blij is dat hij weer naar school kan. Hij was er 3 maanden tussenuit geweest omdat zijn moeder, die lokaal bier brouwt, geen geld had voor school. Elk kind heeft hier een verhaal. Bij thuiskomst hebben we ons eerst grondig gewassen en niet omdat we de kinderen en mensen niet lief of vies vinden maar wel omdat het verstandig is en we niet naïef moeten zijn. David is er niet want hij blijkt ons te zoeken, we bleven "te" lang weg het werd al schemerig en hadden niet dezelfde weg genomen. Hij had iedereen gevraagd of ze ook een mzungu hadden gezien. Ja hoor dat hadden ze maar alleen op de heenweg. We kregen nog net geen standje ;-). Later op de avond met  de mannen Bonnefes en David nog uitgebreid gesproken over het grote educatie probleem van Uganda. Wat zou het toch geweldig zijn wanneer alle kinderen "gratis" naar school konden gaan. Dan kunnen de volwassenen de baantjes van de kinderen erbij nemen en .... ach vul maar in en dat was onze missie immers ook niet. We zitten nog heerlijk op het stoepje te genieten van de stilte en de sterren en de nacht. Dan naar bed want morgen rijden we terug naar Kampala.

Dinsdag, 23 oktober. Het wordt weer een lange reis ... het wordt stiller en stiller in de auto. We beseffen ons heel goed dat we al dit moois voorlopig of misschien wel niet meer zullen zien. We komen veilig aan in Kampala en knuffelen David en zijn dankbaar. Hij ook! 

Onze huisgenoten wachten met smart op onze verhalen en wij zijn benieuwd naar hun verhalen. Bij Wakisa, zo vertelde Mieke, zijn weer 3 baby's geboren. Helaas heeft 1 baby het niet gehaald.... Er zijn weer nieuwe zwangere meisjes gearriveerd en zo blijkt elke dag dat de nood hoog is en dat Wakisa echt nodig is. De cultuur zal voorlopig nog wel zo blijven dat zwangere meisjes verstoten worden ongeacht of ze verkracht of door onkunde zwanger zijn geraakt. Het is zo goed dat er voor deze meisjes een veilig, schoon en liefdevol plek is waar ze zoveel kunnen leren. 

Woensdag, 24 oktober. Na het ontbijt gaan we inpakken. Daarna nog even op de boda boda naar de markt en doen de laatste inkopen. In de middag doen we niets en slapen wat. Om kwart over 6 met alle volunteers op de boda ons laatste ritje door Kampala. Oei, wat gaan we deze chaos missen.  We gaan met elkaar eten en het wordt heel gezellig. Met de taxi terug en tegen kwart voor 12 worden we opgehaald en naar Entebbe gebracht waar de luchthaven is. Dikke knuffels en dank aan onze huisgenoten Pauline, Koen, Sanne en Mieke  en natuurlijk ook Frank en Joris van Doingoood.

Donderdag, 25 oktober. We vertrekken om goed 04.00 uur en bij het opstijgen val ik al in slaap. Heerlijk! Sjoukje heeft een ander plek gezocht waar ze lekker kon zitten en ik lag onderuit en werd door de steward toegedekt met een dekentje. De vlucht gaat naar Istanbul en na een paar uur vliegen we door naar Amsterdam Schiphol. Een half uur voor het landen krijgen we het beide te kwaad en zijn dankbaar, trots, verdrietig, blij en alles door elkaar. We hebben het geflikt en nogmaals onze missie is meer dan GESLAAGD! 

Onze gezinnen staan op Schiphol en iedereen straalt!! Wij ook!!

Dank aan iedereen, onze gezinnen, familie, vrienden en onze directie die onze deze reis heeft gegund. Dank aan iedereen die Wakisa Ministries heeft willen steunen. Dank aan iedereen die met ons heeft meegeleefd. Dank aan Jedinja die zoveel lieve mensen heeft laten schrijven op een klein briefje zodat we elke avond iets van thuis voelden. Dank aan de ijzersterke organisatie die "Doingoood" heet.

Weeraba & Weebale Uganda!  Tot ziens & bedankt Oeganda!

Lieve groetjes van....

Sjoukje en Sandra



Onze missie is meer dan GESLAAGD!

Missie … meer dan GESLAAGD!

Zaterdag 14 oktober. We wilden ook graag eens een ander project bekijken en zo zijn we het afgelopen weekend naar een project gegaan waar een school en ziekenhuis zou zijn. We waren benieuwd. Echter toen we daar aan kwamen bleek dat zowel de school als het ziekenhuisje niet operationeel waren. De school was al sinds 2015 gesloten en het medisch team van het ziekenhuis waren begin september plotseling weggelopen. Reden kon men niet aangeven. Maar we horen dat er veel medisch opgeleid personeel en leraren weglopen omdat ze niet op tijd worden betaald en dan hun familie niet kunnen onderhouden. Omdat ze dus geen andere optie hebben dan weg te gaan en op een andere manier proberen geld te verdienen. Of dat hier ook het geval was dat weten we niet. We zien hier veel Nederlandse spullen en het is erg jammer dat zulke projecten stoppen en de goede gebouwen leeg staan. De volgende dag zijn we doorgereden naar het Nationaal Park Lake Mburo en hebben daar o.a. veel zebra’s, impala’s, nijlpaarden, krokodillen en een enorme diversiteit aan prachtige kleurige vogels gezien. Zondagmiddag waren we weer thuis en konden we ons weer voorbereiden op de werkweek. 

En dan zijn we ineens zijn we dan met de laatste werkweek bezig. Dat voelt heel dubbel. We voelen ons zo thuis bij de meisjes op het project, de staf en de directrice en vinden het fijn om hier te zijn.  Het idee om afscheid van ze te moeten nemen terwijl we zo’n fijn contact met ze hebben is helemaal  niet leuk. Als je in de ochtend de klas binnenkomt en de meisjes zingen volop met tromgeroffel dan voel je dat even extra. Maar natuurlijk willen we wel weer graag naar onze gezinnen, vrienden en familie toe. Komen we op maandagochtend de klas binnen zijn er ineens 2 baby’s bij. Het is zo leuk nu we de meisjes beter kennen om dan hun baby’s te zien en ze te mogen vasthouden. Sandra heeft deze ochtend weer een mooie dag opening gehouden. De directrice had Sandra gevraagd dit deze week nog een paar keer te doen, nadat het de vorige week zo geslaagd was met het gekreukelde papier Het is namelijk voor de staf ook interessant om eens andere methoden te zien. 

Na de ochtendgymnastiek, die we nu soepel meedoen, zagen we tot onze verbazing de kamer van de directrice en de gangen helemaal vol staan met allemaal spullen. Tandpasta, onderbroeken, medicijnen, zeep, pannen, lakens, muskietennetten, rijst, bonen, maismeel et cetera allemaal basisbehoeften die er bijna niet meer waren. Met grote dankbaarheid laat de directrice ons dit zien. Wij zijn er wat verlegen mee, het is niet onze verdienste maar van jullie allemaal die ons zo hebben gesteund. Dat vertellen we dan ook. God bless you all zegt de directrice. 

Dan horen we dat ze vanaf vandaag een aantal dagen niet aanwezig zal zijn en dat dit de laatste dag is dat wij haar zien. Aan het eind van de dag nemen wij al afscheid van haar. Een mooi moment waarbij wij samen met haar zitten en nog veel bespreken. Voordat we beginnen met onze evaluatie is er eerst tijd voor een meisje die met een groot verdriet binnenkomt. Ze hoort steeds nog haar moeder huilen die overleed toen ze drie was.   

Dinsdag 17 oktober, ik (Sandra) ga nu even verder met vertellen. We gaan weer op tijd weg met de boda en wat blijkt, de opening is al bijna afgelopen wanneer we aankomen. De predikant was veel vroeger dan normaal en wij waren gewoon op tijd ;-) Nu hebben we laatst trouwens een predikant tegen zijn gemeente iets horen zeggen wat we hier nu ook veel gebruiken wanneer we wat afspreken met iemand. De gemeente moest namelijk ergens op tijd komen en hij zei toen: Luister goed mensen kom op tijd en ik bedoel daarmee: Jesus time and not African time.  

We dachten dat het een gewoon Wakisa dagje zou worden maar dat is het 9 van de 10 keer niet. Er gebeurt altijd wel wat. Na de gym, die ik mocht geven, lopen we met 7 zwangere meisjes, 1 moeder met baby en een staflid naar het ziekenhuis. Ze gaan voor een echo en de baby voor controle en vaccinatie. We splitsen ons op Sjoukje en staflid gaan met de baby voor de controle en ik ga met de meisjes naar een ander deel van het ziekenhuis voor de echo’s. Ik moet de meisjes laten registreren en duidelijk uitleggen dat we niet gaan betalen. Het is gelukt en we mogen met naar binnen. Ondertussen worden we door willekeurige bezoekers en verpleegsters bedankt dat we voor deze meisjes zorgen. Prachtige momenten bij de echo’s. De meisjes vragen je mee om te kijken en 1 meisje was er voor de eerste keer en was heel nerveus. Fijn dat je dan tot steun kunt zijn. Bij een ander meisje was de sexe van de baby nog niet bekend. Ze vroeg of ik het de zuster wilde vragen om het te bekijken en ze krijgt straks een meisje. Tranen van blijdschap, knuffels en high fives om het te vieren en het geheim te houden. Dit was wat ze hoopte. Sjoukje was ondertussen ook bij een ander meisje gaan kijken en heeft ook genoten. Alles blijkt bij iedereen goed te zijn en we wandelen, na het ranja drinken, rustig terug. Ze willen allemaal, inclusief de dame van de staf, hand in hand lopen en we zijn net een grote familie.Terug konden we gelijk eten en in de middag zijn we aan de slag gegaan met alle broodnodig gekochte lakens van het donatiegeld te knippen tot baby sheets en mama sheets die nodig zijn wanneer je naar het ziekenhuis moet. Het was rust uurtje voor de meisjes maar veel kwamen me spontaan helpen. Sjoukje werkt onze opvolgster Mieke in bij de gereorganiseerde magazijnen. Klinkt groot maar dat is het niet, het is wel heel vol, zeker nu er zoveel gekocht kon worden. We werden een uur te vroeg weggestuurd door de leiding en meisjes. Waarom?? 

Thuisgekomen gaan we ons gauw klaarmaken want we gaan met z’n zessen van onze locatie op bezoek bij de andere volunteers die een uur (vanavond bijna 2 uur) rijden bij ons vandaan zitten. We zijn uitgenodigd om pannenkoeken te komen eten. Super gezellig en ook nog even een rondleiding op hun project gehad. 

Woendag, 18 oktober, wat we vandaag toch weer beleven, een lange dag en lang verhaal. Vanmorgen mag ik de dagopening weer verzorgen. Iedereen is binnen en ik leeg eerst een zak met 30 stenen midden in de klas en zet de kaars erbij. De meiden moeten enorm lachen en weten dan ook niet wat ze hier mee aan moeten. Ik zal het maar niet weer zo uitgebreid beschrijven als de vorige keer maar dat het een succes was en leerzaam voor allen heb ik wel begrepen gezien de reacties. Aansluitend een fanatiek balspel met elkaar gedaan een les bijgewoond en nog de laatste hand gelegd aan het perfectioneren van de voorraad kamers.

En dan om 11 uur gaan we los! Het is feest vandaag en de door ons meegebrachte maskertjes samen met de nagellak van Mieke komen op de tafel. Ze zijn door het dolle. Eerst uitleg natuurlijk. Je gezicht wassen buiten in de bak op een tafel. Dan beetje van het maskertje op je hand smeren en voelt dat goed dan mag je het op je gezicht smeren. Uiteraard hebben we veel gezichten mogen omtoveren tot spooky gezichten (zie foto's). Wat een lol al die pubers tegelijk voor de spiegel en wat worden hun gezichten mooi glad. Daarna nagels lakken. Iedereen doet het op zijn eigen manier met keuze uit wel 40 kleuren volgens mij. We kunnen geen nagels meer zien maar iedereen was blij. Het was al bijna half 2 ipv 1 uur dat we gingen eten ze kunnen niet ophouden met lakken. De oudste en tevens kleinste auntie heeft apart voor ons allemaal gekookt. Ter ere van dat wij weggaan vrijdag heeft ze vlees, echte nasi, beetje groente, chipatie et cetera gemaakt. We zijn enorm onder de indruk. Wat gruwelijk lief van haar en zeker nu ze eigenlijk thuis had moeten zijn omdat haar zoon malaria heeft. Na het rustuurtje waarin we hebben zitten breien en kletsen met de meisjes worden we weer naar buiten gestuurd. 

En dan mogen we de ruimte waar alles, op het eten na, plaatsvindt in. We hebben al een kriebel in onze buik. Alle meisjes en alle stafleden zijn binnen. We worden vriendelijk naar onze plaatsen gebracht en auntie gaat vertellen dat we mogen luisteren en genieten van wat er komt. Dit om ons te bedanken en dat ze zo blij met ons waren. De meisjes gaan beginnen met het Wakisa Ministries lied wat we ook elke morgen zingen. En ja hoe kunnen we dat nu uitleggen… dit is zo gaaf en zo bijzonder, we zijn enorm geraakt. Daarna krijgen we van 1 van de nieuwe meisjes een prachtige speech en ook de president van de meisjes, ze is 15 jaar, doet een prachtig verhaal.  Ze noemen vooral het uitje naar de dierentuin als 1 van de hoogtepunten maar ook dat er nu weer voor maanden eten is dat we het zo goed hebben met elkaar. Dan gaan ze weer zingen en ook nog een good bye liedje, brrr hou maar op. En of dat nog niet genoeg is gaan een paar stafleden nog voor ons staan om ons toe te spreken.  Tot slot volgt er een prachtige Afrikaanse dans speciaal voor ons. Uiteraard bedanken wij hun ook allemaal en we hebben gelukkig iets lekkers mee om te trakteren omdat we het stiekem al voelden aankomen. Wie moet wie bedanken? Wij zijn hun ook zo dankbaar dat ze ons mee hebben laten leven, werken, luisteren, lachen en genieten in hun wereldje dat Wakisa heet! Dan een rondje knuffelen en hier en daar komen er nu al traantjes terwijl we vrijdag pas voor het laatst zijn.

We gaan vanavond niet mee uit eten op de vaste vrijwilligersavond omdat we onze geldzaken en administratie op orde willen maken. Ook hebben we alvast voor allemaal een pakketje gemaakt wat ze vrijdag gaan krijgen. Dan nog gezellig een wijntje en kletsen op onze vaste stoepje buiten en dan lekker koezen. Weer een dag met een gouden randje.

Donderdag 19 oktober. Hagelslag dag ;-). Hopelijk verveeld het lezen nog niet want we dachten dat het weer een “gewone” dag zou worden. Een stiefmoeder komt 1 van de jonge moeders met haar dochtertje ophalen. Er staan vele tassen bij de receptie en dan zie je een moeder en de jonge moeder die net een keizersnee heeft gehad met haar dochter wachten om te gaan. We geven haar alvast haar cadeautje en ze is heel blij. Ik vraag of de auto bijna komt aan de leiding maar ze geven aan dat ze op de boda moeten gaan. Er is geen geld voor een taxi. En dan doe je spontaan en dat kan nu voor deze keer ook en beslis ik dat er een auto moet komen. Wij betalen het zelf en gaan met ze mee om ze thuis te brengen. We komen echt in de sloppenwijk terecht en mogen nog een stuk lopen door deze bijzondere wereld. We moeten binnenkomen en ze vinden het prachtig dat we mee zijn gegaan. De stiefmoeder vraagt me nog of ik een naam wil geven aan de baby maar ik zeg dat de baby al een prachtige naam heeft die bedacht is door de moeder. Deze jonge moeder heeft helaas geen kans om terug naar school te gaan en hoopt ooit werk te vinden. Ze wonen nu in een mini huisje met 9 mensen en een ruimte met 5 slaapplekken. We zeggen gedag en knuffelen iedereen want zo gaat dat hier.

Teruggekomen bij Wakisa komen Frank en Joris van Doingoood om onze weken te evalueren. We worden er bijna verlegen van en zij ook want over en weer is het super goed gegaan. Ze eten aansluitend gezellig mee bij ons en dat vinden de meisjes fantastisch. In de middag gaan we gezellig helpen bij het kleding maken. De naailerares heeft mijn jurkje en jasje klaar en heeft ook nog 2 extra rokjes kunnen maken van de stof. Ja en dan moet je natuurlijk passen en showen. Hilarisch leuk al die reacties van tig meisjes! Ik geloof dat ze het wel geslaagd vonden. En het paste allemaal perfect. 1 keer maat nemen en gewoon perfect wat een talent heeft deze jonge student! Nog even goed de lerares te pakken gehad. De nieuwe gordijnen (ook al van het donatie geld) die gekocht waren moesten korter gemaakt worden. Ze vroeg me of ik het wilde afknippen want ze had het met krijt keurig afgetekend. Ik stiekem mijn vinger voor mijn mond doen naar de meisjes dat ze niets mochten zeggen en zet de schaar op een geheel verkeerde plek zogenaamd in de stof. Dus ik roep haar en doe of ik ga knippen en ze schrikt zich rot en springt overeind…. 30 meiden gieren het uit. Het kwartje viel en zo wil ik maar aangeven hoeveel lol we ook hebben naast alle intensieve gesprekken en verdrietige verhalen. Een compliment dat 1 van de meisjes met veel humor gaf was dat ze in haar leven nog nooit zoveel gelachen had als de afgelopen weken. Top!

Lekker naar huis en wij hebben gekookt voor ons en onze huisgenoten. We kregen van Pauline en Koen een gedicht, aan de mama’s,  die we mochten voorlezen, hilarisch. Alles heerlijk overdreven maar o zo waar. Ze noemden dit onder andere: Bij Wakisa zijn jullie de voorbeelden van de groep maar ‘s –avonds zitten jullie als hangjongeren bij ons op de stoep. Ha ha en de rest houden we voor onszelf! Nog weer even een hardlopende kakkerlak aan zijn eind geholpen en toen naar bed.

Vrijdag 20 oktober. Onze laatste werkdag bij Wakisa en afscheid nemen. Vanmorgen mocht ik de opening weer doen. Het was heel bijzonder. Wat zijn het een stel slimme meiden. Alles van de openingen daarvoor wisten ze nog precies goed uit te leggen. Herhalen is hier heel belangrijk. Na de tekst en uitleg hebben ze het geoefende Onze Vader met gebaren laten zien en horen. Ze willen dit nu elke morgen op deze manier doen. Met dank aan Helmer le Cointre die het voorbeeld en nog andere goede tips naar me had gemaild. De meegebrachte paaskaars blijft bij Wakisa en willen ze ook graag blijven gebruiken. De meisjes weten ook nu precies hoe het werkt wanneer ze zelf een lichtje mogen aansteken. Goh wat zullen we de muziek, het zingen en dansen missen. 

Tijd voor de gym en 1 van de meiden, met heel veel humor, heeft de gym geregeld en heb ik nog heel hard moeten draaien aan het springtouw. Sjoukje en ik komen er net als anders niet onderuit en moeten ook springen…pfff! En dan gaan we voor de laatste keer met elkaar naar de moestuin. Laarzen aan en gaan. We komen buiten de poort en er zijn veel mensen die ons en vooral de zwanger meisjes nakijken. Het valt mij maar de meisje ook op. Neus omhoog en laat zien dat je trots bent en ze doen het. Toppers! Wat zijn de groenten gegroeid in de afgelopen 5 weken en wat is dit belangrijk voor ze. Na het wieden en sproeien gaan we terug en wassen we onze handen en voeten. Het is 11 uur en theetijd. De thee is mierzoet maar alles went en de casave smaakt er weer prima bij. Dan gaan we de pakketjes voor de meiden klaar pakken en wanneer we in de klas komen zitten ze allemaal in de kring. Uiteraard allemaal aan het breien want ze hebben van de week nieuwe wol gekregen. We hebben voor allemaal een zakje met een prachtige houten rammelaar voor hun aankomende kindjes. Verder zit er een zakje shampoo in en dan nog de foto waar ze zelf op staan. We hebben voor allemaal dezelfde tekst erop geschreven. De foto’s zijn in de dierentuin gemaakt. Wauw en wat zijn ze hier blij mee. Een groot deel gaat op 1 knie om je te bedanken en de ander doet het staand. Het ligt er maar net aan uit welk deel je komt van Uganda. Voor allemaal nog een lolly waar ze ook echt gek op zijn.  O ja, 1 van de meisjes kwam met haar gekregen foto naar mij toe. Of ik deze ajb aan Benjamin (mijn zoon) wilde geven. De foto’s op mijn telefoon waren namelijk bij veel meiden populair en vooral de foto’s van Benjamin! Of ik hem toch echt binnenkort naar Wakisa wilde sturen ;-). Nog wat goede woorden over en weer, even achterom kijken en dan is het klaar. We mogen niet weggaan zonder meegegeten te hebben en dat doen we uiteraard graag. Na het eten gaan we rustig onze spullen pakken, nog wat dingen overdragen en dan langs alle meiden en staf. 

Wauw… wat hebben we het goed gehad met elkaar en wat zijn veel van deze gesloten bloemknoppen volledig of bijna volledig opengegaan. Wat een voorrecht dat we hier wat hebben kunnen en mogen betekenen. Niet alleen praktisch, niet alleen met onze giften, niet alleen met onze handen en verstand maar vooral met ons hart. En wat hebben wij veel van onze Wakisa familie mogen ontvangen. Onze missie bij Wakisa is meer dan GESLAAGD!

Nu is het weekend, we zijn moe maar zeer voldaan. We hebben nog een paar dagen Uganda voor de boeg. Morgenochtend vertrekken we naar het noorden van Uganda. We hebben er zin in!

Fijn weekend allemaal en voor nu Sula Bulungi!

Sjoukje en Sandra

En de molen stopt niet met draaien...

Lieve lezers, wat is het geweldig fijn om te merken dat ons blog door zoveel mensen wordt gelezen. En de reacties die we via verschillende kanalen krijgen doen ons enorm goed. Wij brengen dan ook veel van jullie reacties over bij Wakisa Ministries. Ook zij zijn blij en waarderen jullie aandacht enorm.Hier de belevenissen van de afgelopen week.

Zaterdag 7 oktober. Het is officieel weekend voor ons maar wij gaan toch even naar de meisjes toe. Ze gaan zoals elke zaterdag kaarsen maken en daar zijn ze behoorlijk trots op. Dat moeten we natuurlijk bekijken. Wanneer we aankomen op onze boda zijn ze dan ook oprecht blij ons te zien. Het is een prachtig gezicht want alle kleding die ze hebben gewassen vanmorgen ligt mooi te drogen. Het kaarsen maken is leuk om te zien en voor de rest doen ze het kalm aan. Ze vlechten de haren, slapen wat en kletsen gezellig. Na een paar uurtjes gaan we weer en gaan de stad in. Lekker lunchen (even geen rijst, pocho, bonen en matoke). En we gaan alvast beginnen om wat leuke cadeautjes te zoeken voor het thuisfront. We zien overal maar dan ook echt overal voetbalfans in de stad. Vandaag speelt Uganda tegen Ghana. Eindstand is 0-0 maar dat is genoeg voor de WK kwalificatie begrepen we. Het is de afgelopen dagen bloedheet en doen het dus kalm aan. We eten in de avond met de andere volunteers die ook in het Doingoood huis zitten. Het is goed te horen dat zij ook erg enthousiast over hun projecten zijn. 

Zondag 8 oktober. Vanmorgen zijn we weer naar de kerk geweest. We kiezen elke keer een andere kerk zodat we van alles wat kunnen proeven. Ook hier waren wel weer 5 diensten op een dag en elke keer afgeladen vol. Weer een gospel groep wat weer een prima ritme had. Dat kunnen ze hier wel hoor! De preek was deels prima maar deels zo niet compleet en zelfs pijnlijk dat ik na de dienst een gesprek heb gevoerd met de voorganger met mijn gevoel en idee. De details zijn te veel om hier te beschrijven maar bij de volgende dienst zou hij het zeker aanpassen omdat hij deze zaak nooit vanuit dit perspectief had bekeken en dankte mij voor mijn inbreng. Ik heb het uiteraard niet kunnen checken maar goed gesproken is gesproken. 

In de middag zijn we met nog een huisgenoot naar twee markten geweest en hebben de economie hier gespekt. Het is overal feest in de stad een soort carnaval met veel muziek en dans. Een kleurig, luidruchtig en gezellig gebeuren. Sjoukje en ik mochten vanavond koken en zowaar het smaakte ons allemaal goed. En wij zijn niet de top chefs van Uganda kan ik vertellen.

Maandag 9 oktober, het is vandaag independence day dus alles ligt stil. We zijn wel naar Wakisa gegaan en ook daar was het heel rustig. De meisjes hebben geen les en mogen lekker ontspannen. Wel binnen de muren van het opvanghuis want daarbuiten komen ze niet. Ze mogen het niet maar ze willen het ook niet. Als zwanger tienermeisje ontvang je geen respect van de mensen. Maar wanneer er staf bij is of wij als blanken dan gaat het heel goed. Maar goed, zij doen rustig aan en wij gaan tegen half 11 ook weer wat ze wel  jammer vinden.

We besluiten om naar het paleis van de koning van Buganda (district) te gaan om een stukje cultuur en geschiedenis op te snuiven. En dat is gelukt. Indrukwekkende en gruwelijke verhalen uit de Idi Amin periode. We kunnen het paleis zelf niet in dat restaureren ze, zeggen ze, we begrepen dat dat al jaren zo is. We vinden het niet erg want de verhalen van de omgeving, waar de barakken zijn waar nog vele gezinnen leven en de plaats waar alle mensen werden vermoord door Idi Amin (zijn mannen) was indrukwekkend genoeg.

Dinsdag 10 oktober, hagelslag dag want een vriend van mij is jarig en dat moet gevierd worden. We starten vandaag met een bak water uit de hemel niet normaal. Gelukkig is ons lekkende dak verholpen en loopt het water niet meer via de een gat in het dak langs de lamp onze kamer in. We worden door Frank opgehaald en hij brengt ons op het project. Heel fijn want op de boda met dit weer is best link.

Vanmorgen hebben we weer een leuke activiteit gedaan met de meisjes. De meegebrachte rompertjes uitgedeeld en ze laten kleuren met textielstiften. Wat kunnen ze toch enorm blij zijn en hard en geconcentreerd werken. Het was een feestje toen ze allemaal klaar waren. Uiteraard moesten ze geshowd worden aan de directrice. Wat ik heel mooi vond is dat ik 1 van de meisjes aan het kleuren heb gekregen die dat uit zichzelf absoluut niet kan. Ze spreekt amper en je ziet dat er zoveel verdriet in zit. Ze is erg jong en beseft eigenlijk ook niet eens dat ze zwanger is. Maar ze heeft prachtig gekleurd en ze straalde. 

Daarna is Sjoukje druk bezig geweest met het klaar pakken van pakketten voor de meisjes wanneer ze moeten gaan bevallen. Dit is echt heel belangrijk. Het moet gewoon gereed staan. Deze week zijn immers weer 2 baby’s geboren bij 2 meisjes die nog niet zo ver waren volgens het schema. Zelf mocht ik onverwacht mee naar het ziekenhuis om 2 baby’s te laten wegen en vaccineren. Jeremiah is net 2 dagen oud en Benjamin die nu in het huis van de directrice zit hebben we opgehaald. Wat weer een belevenis. De staf en de meisjes vinden het heel gewoon en vertrouwen je dus ook de kinderen toe. Uiteraard was er een staflid bij maar toch. Het was in dit ziekenhuis ook weer druk maar het lijkt toch echt ook wel gestructureerd. Alles heeft vast een goede reden al snapte ik deze niet. 1 kindje kreeg zijn vaccinatie niet want hij was 16 dagen en het had er binnen de 14 dagen moeten zijn.

Weer terug bij Wakisa kwamen Frank en Joris van Doingoood o.a. om bij te praten. De meisjes zijn meer open begrepen we en dat is fijn. Ze laten met trots alles zien. Na nog wat dollen met de oudste meiden over hun interesse in vooral jongens uit Nederland gaan we op huis aan. We merken dat ons energie level heel snel daalt de laatste dagen. Het is veel en er gebeurt veel en het is warm. Tot nog toe konden we alles prima plaatsen zonder dat het teveel pakt. Maar wanneer ik voor mezelf spreek was het vandaag wel een breekpunt. Soms zijn de verhalen te goor, te pijnlijk, te oneerlijk. En mogen er dan ook even tranen komen… dacht het wel!

Woensdag 11 oktober, vanmorgen vond ik het best spannend. Er was gevraagd of ik de dagopening wilde verzorgen. Natuurlijk wil ik dat maar dan wel op de voor mij bekende manier. Ik kreeg alle vrijheid. Het onderwerp was “vertrouwen”. Aangezien ze hier de bijbel letterlijk nemen heb ik me aan die duidelijkheid maar vastgehouden. Voor de geinteresseerden het was het verhaal dat Jezus over het water loopt en dat Jezus, Petrus uitnodigt om naar hem toe te lopen. Petrus doet dat maar halverwege slaat de angst en twijfel toe. Petrus dreigt onder te gaan maar Jezus pakt zijn hand en redt… altijd! Heb vertrouwen.  Aansluitend heb ik iedereen een wit blanco papier gegeven en uitgelegd dat zij het papier zijn. Daarna hebben we allemaal ons papier verkreukeld met de dingen die ons pijn hebben gedaan. En om al ons verdriet er in te stoppen hebben we erop gestampt. Toen we dit gedaan hebben zijn we op de grond gaan zitten en hebben ons papier uitgevouwen en glad gestreken. De uitleg daarbij was dat we allemaal in ons leven pijn zullen ervaren en dat er littekens in onze ziel of soms lijfelijk zichtbaar zullen zijn. Maar… het papier is niet stuk! We zijn niet gebroken maar zullen “bijna” altijd kracht houden om door te gaan. Uiteraard iets uitgebreider en begrijpelijk voor de meisjes en staf. Na het gebed en de family song was het klaar met een verrassend gevolg. Of ik, wanneer de voorganger er niet is, de andere morgens volgende week allemaal wil doen. Sjoukje werd gevraagd of ze het allemaal wil filmen voor de website en om de eigen mensen er van te laten leren. De jeugd had aangegeven dat dit beter te begrijpen was dan alleen de bijbel teksten. Goh het is net als in NL ;-)

In de middag even met de chauffeur van de directrice de stad in om foto’s te laten afdrukken. We willen ze volgende week allemaal hun eigen foto geven wanneer we er op de laatste werkdag zijn. En in de avond heerlijk uit eten geweest met alle volunteers van Doingoood in Kampala.

Vandaag, donderdag 12 oktober, We werden na een heerlijke nacht slapen en ons standaard ochtendritueel weer super vrolijk ontvangen bij Wakisa. De djembees hoorden we al weer van verre en daar worden we zo vrolijk van. We willen graag straks bij JR Shipping ook elke morgen ontvangen worden met vrolijke muziek en zingende collega's… kan dat geregeld worden?

Na de ochtendgymnastiek gingen we op veler verzoek van de meisjes mee in de auto naar weer een ander ziekenhuis voor controle. We zaten met 9 vrouwen en 1 man in een auto. Hilarisch, opgeteld inclusief de baby’s eigenlijk met z’n 16-en hadden we besloten. Ik had de jongste en tevens kleinste zwangere dame op schoot dus een hoop gegiechel. Sjoukje en ik hebben onze ogen weer uitgekeken vooral omdat we ook overal bij mochten zijn. Wegen, bloeddruk, vaccinaties bij diverse meisjes, het controleren van de buik en toestand van de meisjes. We mochten ook met de houten toeter luisteren naar de hartslag van de baby’s en bij 1 van de meisjes hebben wij super goed kunnen horen. Twee meisjes waren nog niet op HIV getest en dat hebben ze nu ook nog gedaan. Gelukkig waren ze beide niet besmet, reden om dankbaar te zijn. En uiteraard moest ik ook nog op de weegschaal wat weer een hoop gegiechel oplevert. Sjoukje en ik hebben het gevoel dat alle vrouwen in Kampala zwanger zijn of net zijn bevallen. Hoeveel vrouwen en hoe druk het hier was is niet uit te leggen. Maar er heerst structuur ook al gaat het er heel anders aan toe. Het is een overheidsziekenhuis en dus gratis en voor de arme laag van de bevolking. Gelukkig is Wakisa hier ook bekend en omdat de stafmedewerkster mee was en ook nog administratief hielp en bloeddruk ging meten bij andere patienten werden de meisjes wel met voorrang geholpen. Heel fijn!

Vanmiddag heeft Sjoukje nog met een meisje een 1 op 1 gesprek gehad op verzoek van de staf om haar zo misschien te kunnen helpen. Dit zijn zware gesprekken er zit altijd een heel verhaal achter. We kunnen haast een boek schrijven. Maar toch, elke dag krijgen we een lach en geven we ze die lach ook gul terug!

Zelf ben ik nog met een jonge vrouw, student, die de meisjes kleding leert maken naar echt het oude Kampala geweest om stof te kopen. Ze wil graag een jurkje en een jasje voor me maken. Super leuk! Volgende week woensdag moet ik passen en dan is het donderdag klaar zegt ze. En ik kom erachter dat het allemaal nog veel goedkoper kan wanneer je met een local op pad bent.

Zoals jullie wel merken Sjoukje en ik genieten nog volop en leren elke dag enorm veel. Het lijkt wel een molen die niet stopt met draaien. Daarom zijn we toch ook wel blij dat we de komende 3 dagen buiten Kampala zullen zijn. We gaan een ander project bezoeken en hopelijk weer van de natuur genieten want wat is Uganda een prachtig mooi land.

We proberen er ook weer wat foto’s bij te plaatsen. Fijn weekend allemaal!

Lieve groeten,

Sjoukje en Sandra

Safari en heel veel indrukken in 1 week...

Vrijdag 6 oktober.

We zijn ondertussen al met de derde week bezig. Er is echt weer een hoop gebeurd. We proberen dit per dag bij te houden anders zijn we het, door alle gebeurtenissen, alweer bijna vergeten.

Het afgelopen weekend zijn we (op eigen kosten) op safari geweest. Naar het Murchinson Falls National Park. Veel wilde dieren en watervallen gezien. Het was geweldig en wat een prachtige natuur heeft Uganda. Het was ook extra gezellig en interressant door onze enthousiaste gids David. Op de terugreis zijn we nog bij de ‘garage’ langs geweest. Er lagen zoveel losse spullen in een donker hok maar de grootvader en kleinkind konden feilloos van alles vinden. En spullen die wij weg zouden gooien zijn hier goed bruikbaar. Ik mag de kleinzoon even helpen en dat vind hij prachtig. Sandra vindt nog een paar koekjes in de auto en het hoe blij kan een klein kereltje kijken. Voor de Leeuwarders onder de lezers, denk aan Auke Rauwerda maar dan in het klein, zie ook de foto. 

Maandag mogen we weer aan het werk. We komen aan bij ons project en mogen gelijk mee naar het ziekenhuis want 2 meisjes staan op het punt van bevallen. We gaan met z’n allen in de taxi naar het overheidsziekenhuis waar de meisjes gratis worden geholpen. Wij mogen mee naar binnen. Sandra loopt met het jongste meisje aan de hand naar binnen. Ze is een bang kind die een kindje krijgt. En de begeleidster, het andere meisje en ik volgen terwijl we een hoop spullen meeslepen die nodig zijn voor de bevalling en gekookt water om te drinken. Als je deze spullen niet zelf meeneemt wordt je niet geholpen. Het is enorm druk in het ziekenhuis. Veel vrouwen die gaan bevallen zitten er te wachten. Het lijkt niet erg schoon en de mensen die de wachtenden registreren kijken niet echt vriendelijk. Wij worden wel goed ontvangen want wij komen vanuit de opvang die bekend is bij het ziekenhuis en zijn herkenbaar aan onze Wakisa shirts. Ook de meisjes dragen een Wakisa shirt om aan het medisch personeel aan te geven denk erom dit zijn tieners met een verleden en zij verdienen een goede behandeling. Er wordt ons verteld dat het in de avond vaak nog veel drukker wordt en er dan geen bedden meer zijn en de vrouwen dan op de grond liggen te bevallen. Het is ook zo druk dat als een vrouw niet direct antwoord op een vraag van het medische personeel geeft dan lopen ze door want tijd hebben ze ook niet. Dit kunnen wij helaas zelf niet constateren want waar dat gebeurt daar mogen wij niet komen. Tijdens de bevalling geven begrepen wij de Wakisa meisjes nooit een kick want zo blijven de verpleegsters vriendelijk. Wanneer de meisjes in de onderzoeksruimte zijn gaan wij weer met de taxi naar het opvanghuis. De begeleidster, Ugandese vrijwilligster, blijft zolang de meisjes daar zijn ook bij ze in de buurt.

Wanneer we weer bij Wakisa aankomen krijgen we onze lunch die ze voor ons bewaard hebben. En dan komt Frank van Doingoood. We hebben zo overleg met hem en de directrice o.a. over de financiën. We hebben op ons verzoek een heel overzicht van de noodzakelijke kosten ontvangen van haar. En het blijkt wel dat er echt heel hard geld nodig is. Ze heeft geen idee wat wij meebrengen want ze zijn al zo blij dat er vrijwilligers komen met hun hart en handen. Maar wanneer Frank aangeeft dat wij ons best hebben gedaan en er geld beschikbaar is voor dit project wordt de directrice heel emotioneel, krijgt tranen in haar ogen en blijft aanhoudend zeggen God bless you.  Ze krijgt dan te horen dat ze de hele lijst in vervulling kan laten gaan. En dan ook nog een uitje voor de meisjes. Ze gaat dan nog meer stralen. Want, zo zegt ze, zij hebben het zo hard nodig!  En dat er dan ook nog zo’n bedrag over is maakt het feest compleet. Naast de reguliere nood en wij hebben dat met eigen ogen gezien gaat ze kijken of er een veiliger en duurzamer kooktoestel aangeschaft kan worden. Hoe geweldig is dat!! Wij hebben goed kunnen overbrengen dat wij niet alleen hebben gegeven maar zeker ook onze familie, vrienden, collega’s, buren en gemeenteleden van onze kerken.

Na dit overleg gaat de directrice direct aan de meisjes vertellen dat zij naar de dierentuin mogen omdat er getrakteerd wordt. Er gaat een luid gejuich op in de klas. Ze zijn echt heel blij. Wat een fijn moment. Na enige tijd komen 2 meisjes naar ons toe lopen en smeken of we het uitje naar de Zoo nog deze week kunnen doen want volgende week hopen ze te gaan ze bevallen. 

Nog geen 10 minuten later horen we het trieste verhaal van het meisje (moeder van baby Benjamin) dat laatst is bevallen en nu weer terug de maatschappij in moet, dat er nergens plek voor haar is gevonden door degene die haar heeft binnengebracht. Ze kan absoluut niet terug naar waar ze vandaan kwam. Ze was daar al door haar ‘’oom’’ het huis uitgezet. Ze heeft toen drie dagen gelopen om naar Kampala te gaan, haar voeten waren helemaal kapot. In Kampala leefde ze op straat totdat iemand haar vond en naar dit opvanghuis bracht. Vanwege de situatie is het dus niet mogelijk om terug te gaan mede omdat er misbruik van alcohol met alle gevolgen van dien in het spel is. Het meisje en baby zullen daar niet veilig zijn. Ze heeft niemand waar ze verder terecht kan en er is nergens anders plek voor haar blijkt vandaag. Terwijl ze dit hoort waar wij bij zitten barst ze in tranen uit, zonder geluid en dat maakt het nog meer verdrietig. Men zit met de handen in het haar want waar moet ze nu heen? Terug op straat kan niet, dan is de kans ook groot dat ze haar zoontje ergens achter laat. Kun je je voorstellen dat je zelf NERGENS welkom zou zijn? 

De volgende ochtend horen we dat het meisje tijdelijk bij de directrice in huis mag komen, waar ook al 2 andere meisjes verblijven. Wat een groot hart heeft ze toch en ons respect wordt alleen maar groter. We zoeken kleren voor haar uit en vinden nog een knuffeltje en geven haar dat mee. 

De dinsdag verloopt verder vrij rustig, we rommelen wat in de stores en horen dan ineens dat we woensdag al naar de Zoo gaan. Hoezo Afrikaans tempo? We mogen met de chauffeur van de directrice de stad in om nog wat te regelen voor het uitje en inkopen te doen. Want ja dat moet dan even allemaal snel. Leuk hoor gelijk actie. En dan horen we dat het jongste meisje die we maandag naar het ziekenhuis brachten een zoontje heeft gekregen, heel kwetsbaar en ligt nog op de intensive care. Het andere meisje komt naar huis, zij was nog niet zover om te bevallen.

Woensdag “Zoo” dag. De meisjes en staf zijn al om 4 uur opgestaan om de lunch te koken voor 30 personen die we meenemen in de bus naar Entebbe en in de Zoo zullen gaan eten. Ze hebben er echt een feestmaal van gemaakt. Rijst met wat vlees, bruine bonen, beetje beef, groente en een chabatie. Het is echt een hele gezellige en relaxte dag. De meisjes genieten zichtbaar van alles wat ze zien en eten. Naast de meegebrachte lunch verrassen we ze nog met chipjes, biscuit en chocolade, alles gaat op! De leiding geeft ook een hele leuke sjeu aan de dag, ook zij zijn blij met dit uitje. In de ochtend kijken we bij de dieren, in de middag relaxen we lekker bij het meer Victoria en aan het einde van de dag spelen we nog wat spelletjes met de bal. 

En dan is het alweer donderdag. We worden gevraagd of we iets met de meisjes willen doen. We pakken de spullen om kaarten te maken die ze aan iemand zouden willen geven. Na enige aarzeling beginnen ze te schrijven en de kaarten mooi te versieren. We worden ontroerd door de verhalen die ze schrijven, ze vragen om vergiffenis of bedanken iemand voor de goede zorgen etc. De een schrijft een kaart aan haar ongeboren kind, de ander aan de moeder of vader en weer iemand anders aan een tante of de directrice. En het meest mooie is nog dat we naar aanleiding hiervan mooie, indrukwekkende maar ook zeer trieste verhalen verhalen horen van sommige meisjes in 1 op 1 gesprekjes. In de afgelopen weken zien we dat het net bloemknoppen zijn die langzaam open gaan. Luisteren, moed en duidelijkheid geven, soms wat voorlichting en een knuffel…. Was dat niet een deel van onze missie? Ja!

Vandaag was het verder een rustige dag. We zijn met de meisjes naar de tuin geweest. Sandra heeft onkruid gewied en dat is in deze grond best heel zwaar. Ik heb alleen maar wat foto’s gemaakt en geluisterd naar de uitleg van wat ze aan het doen waren en waarom.  Daarnaast zijn we heel nog heel praktisch bezig geweest met het op orde brengen van heel veel sleutels die in een doos lagen en Sandra heeft nog met de meiden zitten breien. 

En nu? Weekend!

Lieve groeten van 2 genietende dames in het mooie Uganda.

Sandra en Sjoukje

Elke dag is het een verrassing met wat er komen gaat...

Elke dag is het een verrassing met wat er komen gaat…

Maandag 25 september. Het is voor de tweede keer “hagelslag” dag. Dit keer is mijn vader jarig en dat vieren wij door een mini pakje hagelslag te delen en op brood te doen. We hebben na het weekend weer zin om naar Wakisa te gaan. Iedereen begroet ons weer enthousiast en we voelen ons weer welkom. 

We hebben een gesprek gehad met de directrice en de afgelopen week doorgesproken. Ze is erg open en tevreden. We merken wel op dat er oprecht geldnood is en mogen de papieren inkijken. De waterrekening is hoog en ze heeft er echt zorgen om. Ook zien we met eigen ogen dat het voedsel bijna op is. Ze weet nog niets van onze ontvangen giften en we laten dat ook eerst even zo. 

Sjoukje is druk bezig in het magazijn en zelf help ik de meiden met groente snijden. Na de koffie met casave vindt Sjoukje een tas met 7 gruwelijk vieze poppen. Met een paar meiden die helemaal blij waren hebben we de poppen en de kleertjes gewassen en ze worden weer prachtig schoon.  Veel meisjes hebben nooit een pop gehad en binnenkort kunnen ze er mee heerlijk mee omtrutten. Dat wordt een feestje.  

De dag heeft verder zijn eigen, herkenbare, ritme maar op een gegeven moment staan we in de kamer met een jonge moeder en haar zoontje. Ze heeft voor haar zoontje nog geen naam bedacht. De directrice vraagt aan de staf of wij misschien een mooie naam weten. Ze kijkt me aan en ik zei dat onze zoon Benjamin heet. De jonge moeder vindt het ook een mooie naam en nu is Benjamin vernoemd. Met een kort gebed en de zegen is er een jongetje in Uganda bij die Benjamin heet. Trots ;-).

Ook is er weer een nieuw meisje van 14 jaar binnen gekomen die 24 weken zwanger is. Ze heeft een achterstand en is geestelijk heel kwetsbaar. Ze vindt baby’s prachtig en krijgt Benjamin ook vaak in haar armen geduwd maar begrijpen dat er een baby in haarzelf groeit bevat ze nog niet. 

Dinsdag 26 september. De dag begint zoals gewoonlijk met de opening, We kunnen al aardig meezingen en dansen al zullen wij nooit het Afrikaanse ritme krijgen. Wanneer je slecht hebt geslapen krijg je van de trommels en liedjes gelijk weer energie. 

Na de opening vraagt de directrice of we mee willen gaan met de auto om een jonge moeder met haar dochter weg te brengen en daar foto's te maken. Haar tijd bij Wakisa zit erop. Ze is een moslima. Gelukkig is bij dit project iedereen welkom, niemand wordt uitgesloten. Wij willen graag mee. Het is wel even rijden wordt erbij verteld. En dat klopt. We gaan op pad en na 2,5 uur zijn we in een klein dorpje. Eerst rijden we lang om uit het drukke en zeker niet lekker ruikende Kampala te komen. Daarna wordt de tocht mooier en mooier en de wegen worden hier en daar beduidend slechter. Maar de auto is prima. Het meisje waarvan haar ouders allang niet meer leven gaat wonen bij haar stiefbroer en zijn gezin. Hij heeft haar ook opgevoed maar op een moment moest ze naar haar zus in Kampala. De bedoeling was dat ze zou gaan leren voor kapster en wonen bij haar zus. Echter toen ging het mis. Een bouwvakker, vele jaren ouder, heeft haar vaak misbruikt. Ze raakte zwanger. Haar zus heeft ervoor gezorgd dat deze man in de gevangenis terecht is gekomen. Ze heeft dit meisje weggebracht, lees het woord weggebracht zoals je het wilt lezen, naar Wakisa. De man is trouwens snel weer vrij gelaten, hij had geld en aids dus waren ze hem liever kwijt dan rijk. Gelukkig het meisje is niet besmet geraakt. Ze worden getest bij Wakisa. Toen we aankwamen bleek haar stiefbroer niet thuis te zijn maar gelukkig de rest van de familie leek blij maar ook zeker bezorgd met haar komst. Het is een heel arm gezin. De man bleek geen baan te hebben terwijl het wel was verteld tegen de mensen van Wakisa. Ze moeten het met zeer weinig doen. Dat zal ook omschakelen worden voor dit meisje. De wens van dit meisje is gekookt eten te gaan verkopen. Ze heeft bij Wakisa zeer goed leren koken. Of dit genoeg is…..?

Na hun ruimtes te hebben bekeken hebben we afscheid genomen van de jonge moeder en haar dochter. Niemand toont in deze omstandigheden emotie terwijl het meisje voordat we weggingen nog bij me had gehuild, bang als ze was en omdat ze het veilige Wakisa moest verlaten. We hopen dat het goed met ze zal gaan.

De rit terug was weer prachtig, we genieten en vragen de chauffeur van alles. We komen op een gegeven moment bij een groot huis met een tuin en een kleine bananen plantage. Het behoort toe aan de familie van de directrice. De tuinmannen snijden trossen met bananen voor ons af. Dat is weer mooi gratis voedsel, super. Zodra we terug bij Wakisa zijn blijkt dat we nog eten krijgen omdat we de hele dag niets hebben gehad. We eten met z’n vieren en de directrice wil direct de foto’s hebben zodat ze weet waar haar pupil terecht is gekomen. In dit geval hadden ze niet eerder contact met de familie kunnen zoeken.

Woensdag 27 september. We hebben gisteravond wat lessen voorbereid en we krijgen de hele morgen de tijd met de meisjes. Na de opening en de gym gaan we beginnen. Het is fijn voor de staf dat ze dan even tijd hebben om andere klussen te doen. Een van de staf, is onze vertaalster want alhoewel de meeste meisjes Engels spreken is het voor een groot deel toch fijn wanneer het herhaald wordt in hun eigen taal. Ze kunnen en durven zich dan ook beter te uiten. De eerste les neem ik voor mijn rekening. Buiten met stoepkrijt mogen ze een YES en een NO vak maken. In het midden een lijn waarvandaan ze steeds zullen starten. We hebben een vraag of 15 waar de meisjes als antwoord of naar het YES of naar het NO vak moeten rennen. Er zitten heel eenvoudig vragen bij die simpel voor ze zijn te beantwoorden. Maar ook zijn er vragen bij waar ze over na moeten denken. Het klinkt bijvoorbeeld voor ons heel simpel. Neem de vraag: Ben je bang voor de bevalling. Zie het voor je dat iedereen, op 4 na, naar het NO vak rennen. Ze zijn oprecht niet bang. Maar het is heel dapper wanneer je je eigen mening hebt en al ben je de enige toch naar het YES vak loopt. Ik heb ze aansluitend gevraagd waar ze bang voor zijn en velen zullen het herkennen wanneer ze antwoorden met: Kan ik het wel? Mijn kleine tip was. Kijk maar goed om je heen, dat deed ik ook toen ik zwanger was. Zie je al die moeders met kinderen? Wanneer zij het allemaaal kunnen dan weet ik zeker dat ik het ook kan. Ze begonnen te lachen en stralen en ze zouden erop gaan letten. Zo zijn we alle vragen doorgegaan. Aansluitend in de klas verder gegaan met yes/no. Aan de hand van miniacts daagde ik de meiden uit. Ik speelde bijvoorbeeld dat ik een bodarijder was die 1 van de meiden een gratis ritje aanbood. Zie voor je dat ik zogenaamd op een boda zit ;-). Ze wilde gelijk achterop springen. Stop! Leer moment! Nog een keer uitgelegd dat ik haar niet kende en dat ik zomaar een gratis ritje aanbood. Je zag de groep denken en overleggen. Het kwartje was gevallen. Nu nog nee zeggen. Hoe doe je dat? Ze zei heel verlegen nee en draaide haar hoofd weg. Na deze oefeningen weten ze dat ze nee met overtuiging in hun stem moeten zeggen en dan doorlopen. Alles wat ze hebben geleerd herhalen ze aan het einde van de les samen.

Daarna is Sjoukje begonnen met een woordspel. Eerst hebben ze de letters allemaal op moeten schrijven of overschrijven van het bord. Niet iedereen heeft leren lezen en schrijven maar ze deden het prima. De letters hebben we op hun rug en buik gespeld. De groepjes werden in 2 teams met een teamcaptain gesplitst. En nadat er een woord werd genoemd moesten ze als een malle de woorden zien te maken. Bloedfanatiek en hilarisch. Juichen, gillen en plezier. Gewoon heerlijke pubermeiden.

Na de thee met casave break mochten ze allemaal een "mandela" kleurplaat uitzoeken die we voor ze mee hadden genomen. 1,5 uur hebben ze zitten kleuren, wat een rust en gezelligheid. En wat waren ze trots op het resultaat. Het staflid die ons deze morgen had geholpen genoot misschien nog wel het meest van het kleuren. We hebben alle kleurplaten opgehangen in het lokaal. Het was een super morgen.

In de middag kwam Frank van Doingoood om met ons en de directrice te praten. Ook hebben we het onderdeel donaties aan de orde gebracht. Niet het bedrag maar wel mocht ze een lijst bij ons aanleveren met alle prioriteiten. De lijst is lang maar we kunnen zeker wat voor ze betekenen. Ook straalde ze toen we voorstelden een dag uit met de meiden te willen geven. Ze was er oprecht blij want deze groep is nog niet 1 keer weggeweest. Nogmaals iedereen die het project financieel heeft ondersteund, het geld komt goed terecht. Dank daarvoor.

Toen met de boda inkopen gedaan voor onszelf en zie het even voor je, met een te zware tas en een rokje aan op de boda kris kras door Kampala…. Mmmm, gggrrr!

Vandaag, donderdag 28 september. Rommelig maar prima dagje. Niet veel bijzonders, gewoon lekker meegedraaid. Kleding uitdelen, stapels bh’s, slippers, scheermesjes et cetera. Vanmorgen tijdens de opening werd ik wel even verrast met de vraag of ik voor de groep wilde bidden. Op zich geen probleem natuurlijk al heb ik wel gevraagd of ze me wilde helpen wanneer ik sommige gebedsintenties zou vergeten. Het ging gelukkig goed en ik zeg… weer wat geleerd. En hoe kook je zoete aardappelen, de foto's volgen heel vernuftig.

We hebben nu WEEKEND! We gaan zo onze spullen inpakken omdat we voor 3 dagen op safari gaan,. Morgen worden we om kwart voor 8 opgehaald. We hebben er heel veel zin in.

Webale of in het Nederlands dank je wel, fijn dat zoveel mensen onze verhalen volgen en meeleven.

Lieve groetjes vanuit Kampala!

Sjoukje en Sandra

De eerste week werken zit er al weer op...

~~Zondag 24 september Wasuzohya 

De eerste week zit erop. Wat hebben we al veel bijzondere momenten gehad.Elke ochtend begint de leiding en kinderen met zang en gebed. De meisjes zingen en 3 begeleiden ons met de trommels. Daarna wordt er een eenvoudig stukje uit de bijbel voorgelezen in het Engels en Afrikaans en een beetje uitgelegd zodat ze het begrijpen. Door een predikant die 2 keer in de week komt of door een van de leiding of een vrijwilliger. Het gaat vaak over Jezus en hoe waardevol alle kinderen voor hem zijn. 

Na de vrolijke bijeenkomst waar we al aardig bij mee kunnen zingen en dansen is er altijd even ochtend gymnastiek. Sandra en ik proberen dan mee te doen. Dat gaat meestal goed, maar op een ochtend was ik blijkbaar traag en deed ik steeds wat anders dan de groep. Sandra en iedereen vonden dat erg grappig, behalve ik. Ik was zo serieus ;-).

Dinsdag is Sandra met 1 van de leiding en 7 meisjes naar het ziekenhuis gelopen. De meisjes moesten voor controle. Ik ben mee gaan doen in de les art crafts. Van slierten van de bananenboom en gekleurde reepjes van plastic zakken die ze zelf uit elkaar halen maken we een soort mandjes. Ze leren mij hoe dat gaat en aan het einde van de les kan ik het al een beetje.

In het ziekenhuis worden de meisjes geholpen door studenten die examen moeten doen. Op deze manier kunnen de meisjes gratis geholpen worden. Het duurt enorm lang, 2,5 uur een doptone op de buik per meisje en er is amper privacy maar ze worden netjes en vriendelijk behandeld. De bevalling zelf vindt plaats in het overheidsziekenhuis wat veel minder hygiënisch schijnt te zijn maar er is geen geld voor om dat in dit ziekenhuis te laten doen. In de ruimte, lijkt een verbouwde garage, drinken ze ook limonade wanneer ze klaar zijn en eten ze ook de zelfgemaakte cakes. Het kan allemaal.

De rest van de dag sorteren wij kleding, een hele grote bult, die is gedoneerd en proberen wij dit wat overzichtelijk op te bergen. Het is een hele klus maar we begrijpen al gauw dat het naast hun werk haast onmogelijk is om dit ook nog te doen.

We eten elke dag mee met de lunch die de meisjes zelf bereiden op kolenvuur. Als het vuur te heet wordt dekken ze het af met as, dan is het soms weer te koud en duurt het even voordat het weer op temperatuur komt. Koken duurt daarom lang. Het voedsel komt o.a. van de voedselbank. We krijgen dagelijks een variatie van 4 dingen zoals posche (maismeel), matuta (banaan), rijst, aardappel, grown nuts, yam, pompoen, bruine bonen en groente. Tijdens de ochtendbreak krijgen we soms een stuk gefrituurde cassave.

Woensdag worden we wakker door een onweersbui en de regen duurt wel 2 uur. Gelukkig is het net weer droog als wij op de boda naar Wakisa zullen gaan. Gelukkig maar. Wachtend op de boda worden wij helemaal nat en onder de modder gesplashed door een auto. Tsja… weer wat geleerd.

Wij gaan vandaag verder met kleren sorteren en om 10 uur is het groot feest. Want de directrice is jarig en dat wordt gevierd. De meisjes hebben zonder dat de directrice het wist een toneelstuk geleerd en spelen een bevalling na. Dit is tegelijkertijd leerzaam voor de meisjes. Er zijn glitters, speeches en er is zelfs taart. Sandra heeft een paar woorden gesproken en samen hebben wij het Lang zal ze leven gezongen, de meisjes en directrice klapten vrolijk mee. De verjaardag wordt echt even gevierd. De glitters worden allemaal opgeveegd en bewaard voor de volgende keer.

In de middag mogen wij ingebrachte kleding uitdelen aan de meisjes. We krijgen een lijstje met namen van een paar meisjes die wat extra moeten hebben. We moeten ervoor zorgen dat ze geen ruzie maken en iedereen het juiste aantal krijgt. Dat valt niet mee, iedereen wil direct gaan zoeken maar het lukt ons om het enigszins onder controle te houden. De volgende dag hebben veel meisjes de ‘nieuwe’ kleren al aan.

Thuisgekomen in ons huis ontmoeten we weer de social safari gangers en Frank onze coördinator, die vol verhalen zitten en ook nieuwsgierig zijn naar ons verhaal. 

Donderdag. We worden weer enthousiast begroet door de meisjes en leiding zoals tot nu toe elke dag. Na het ochtendritueel gaan we weer aan de slag met het sorteren van kleding en het maken van bevallingspakketten. Oh ja, ik heb eerst de plastic zakken die ze hadden gekocht kakkerlak en chemicaliën vrij en schoongemaakt. Veel handiger eigenlijk om zo te recyclen.

De leiding vertelt ons dat ze een zware nacht hebben gehad met 2 meisjes. Een meisje had last van demonen en herleefde steeds weer de verkrachtingen door haar vader. Het andere meisje beleeft elke nacht weer dat ze haar eten afpakken. Ze hadden in de nacht de predikant erbij gehad en daarna waren de meisjes toch weer wat rustiger geworden.

In de loop van de dag krijgen we van Frank het bericht om niet de stad in te gaan na het werk omdat het wat onrustig is in de stad. Men weet niet hoe de dag zal verlopen vandaar de waarschuwing. De president wil de maximale leeftijd die de president mag hebben, van nu 75 jaar, verhogen naar onbeperkt zodat hij weer herkozen kan worden zo gaat het verhaal. De mensen op straat en de oppositie zijn het daar niet mee eens en vandaar de onrust.

Dan arriveert er een busje vol met mensen. Dit blijken studenten te zijn van de African Bible University. Die geven een bijbelstudie uur aan de meisjes waar wij ook aan meedoen. Ze spreken in het Engels en alles wordt vertaald in het Afrikaans. Stel je vooral geen zware en moeilijke bijbelstudies voor. Het is laagdrempelig en iedereen hier maar ook op straat en op de boda heeft het over God en Jezus. Het is volledig verweven door de mensen en hun cultuur heen.

Vandaag kwam een meisje terug met haar baby die net was bevallen en er arriveerde een nieuw meisje. Dan is de dag al bijna weer om. Vanwege de onrust in de stad gaat de leiding van Wakisa en wij dus ook eerder naar huis. Alles voor je veiligheid.

En dan is het alweer vrijdag. Tijdens de ochtend break komt er een moeder (een vluchteling uit Congo) die drie jaar geleden bij Wakisa heeft gezeten en ze heeft haar drie jarige dochter, Hope, mee. Het meisje komt binnen en rent gelijk naar Sandra. Ze is niet meer bij ons weggegaan. Echt een heel pienter en schattig kindje die super goed kan kleding vouwen en alles over elkaar kan aantrekken. Het kindje en de moeder zullen naar Zweden gaan. De moeder is een mooi voorbeeld hoe goed het kan gaan voor de meisjes die er nu zitten.

Vandaag horen we dat het meisje dat het gisternacht zo moeilijk had gehad dit de afgelopen nacht weer heeft gehad. Ze heeft in onmacht de leiding en bewaker geschopt en wilde over het hek klimmen. Ze was helemaal zichzelf niet meer. Met moeite heeft de leiding haar weer onder controle gekregen. Echter wordt dit zo onveilig en onrustig voor de andere meisjes en leiding en ze krijgen totaal geen grip op dit meisje zodat ze haar terug moeten sturen naar haar vader. Er is geen alternatief. En dit is heel triest. Ze heeft dan geen goede zorg meer, geen medische begeleiding, waarschijnlijk ook amper eten en wat ook zo erg is dat ze terug moet naar de vader die haar steeds weer heeft verkracht en waar ze in de nacht nachtmerries van heeft. Maar ze kan nergens anders meer terecht, zelfs bij de gevangenis waar ze vandaan kwam is ze niet meer welkom. Het doet de leiding pijn dat ze haar moeten laten gaan. 

Wij hadden een leuk contact met haar. Ze gaf ons in de ochtenden bij aankomst een knuffel. Tijdens de naailes ging ze onze buiken op meten en dan had ze echt plezier. Overdag lukt het door alle structuur en bezigheden het goed te doen maar in de avond komt de onrust en de stress bij haar. Wij vinden het ook erg triest dat ze weg moest. 

Met alle perikelen op een dag en in de nacht begrijp je dat de leiding niet meer toe komt aan bepaalde werkzaamheden. Een meisje die moet bevallen, een nieuw meisje dat komt, onrust in de nacht etc. Ze zijn echt heel druk om voor de meisjes te zorgen. Zodra er iemand komt met een probleem wordt dat direct opgepakt en wordt er actie ondernomen. Wij mogen en kunnen altijd overal kijken en met de meisjes praten. We voelen ons tot nog toe hierin heel vrij.

In de tijd dat wij er zijn, zijn er al vier meisjes bevallen en hebben wij hun prachtige baby’s mogen bewonderen. 

En nu is het weekend. Lekker wat langer slapen wat ook wel nodig is omdat we toch chronisch te laat op bed liggen. Ontbijtje buiten, wat omtrutten en naar een markt en de supermarkt geweest. Lekker koken en een wijntje. Zo kunnen we de balans wel houden. Vandaag hebben we zelf een andere kerk geprobeerd waar echt niets van snapten. Duizenden en duizenden mensen wel gelukkig maar wij zijn maar weggegaan en lopend naar huis.

Groeten,

Auntie Sandra en Auntie S Zo worden wij bij Wakisa genoemd.

De naam Sjoukje kunnen ze niet uitspreken ;-)

Zondag en maandag...

~~Zondag 17 september. 

We hebben een top dag gehad. Na het ontbijt weer de sloten van ons goed afgesloten en beveiligde pand gehaald en er uiteraard weer opgedaan. Er staan hier niet voor niets hele hoge muren en ijzeren deuren. We kunnen er niet onderuit, je bent hier als blanke reiziger rijk en er heerst hier ook veel armoede. Zodra de jongens op de boda ons zien komen ze direct naar ons toe rijden. We onderhandelen even en gaan weer achterop. Deze morgen eerste stop is de de Watoto Church. Wat een belevenis. De dienst was in het Engels. Bij deze kerk zijn 4 diensten op een dag. En elke keer zit het vol met niet te tellen zoveel mensen. Wat een sfeer, wat een power en wat een overgave.

Na de dienst weer op de boda met nu als doel de moskee. Gelukkig hadden we de zegen uit de kerk mee gekregen want het gaat soms mal in het verkeer ;-). We hebben een rondleiding gehad en tot slot 304 treden omhoog geklommen in de minaret. Van daaruit een geweldig uitzicht over heel Kampala. Het geeft een goed beeld van hoe de wegen lopen want de moskee is exact het centrum van de stad.

En van de moskee zijn we gaan lopen. Op de minaret had ik gezien welke heuvel we moesten hebben van de 7 om richting onze wijk te gaan. En het is gelukt. Onderweg kwamen we vrij onverwacht de plek tegen waar we morgen gaan werken. En na een enorme regenbui van bijna een uur konden we weer verder. Het water stroomde als een rivier door de straten. En wij hebben net als de locals gewoon ook maar staan kijken naar de regen onder een afdakje. Er ontstaan dan direct weer leuke gesprekken. En uiteraard super trots op onszelf dat we na een goed 2 dagen al zelf de weg terug kunnen vinden!

Maandag… de dag dat we eindelijk gaan doen waar we zo naar verlangen.

Kennis maken bij Wakisa Ministries. Frank gaat met ons mee om ons te introduceren. Op de boda zijn we er met een 10 minuten. Spannend hoor, wat en wie zullen we aantreffen. We komen binnen wanneer de meisjes allemaal in de kring zitten met alle staf. We worden hartelijk welkom geheten door Vivian, de directrice, van het opvanghuis. Voordat we ons voorstellen wordt er eerst gezongen. Daarna gaan alle meisjes zich dapper voorstellen. De 1 heel verlegen en de ander met wat meer zelfvertrouwen. Dan stelt de staf zich voor en na Frank zijn wij aan de beurt. Echt mooi om te zien hoe de meisjes wel of niet reageren. Ze zijn jong en voor ons is het indrukwekkend te zien al deze zwangere meisjes.

Na de samenkomst gaan we met de meisjes naar buiten voor de ochtendgymastiek. Frank gaat nu weer verder en de meisjes gaan naar de moestuin om te werken. Wij krijgen een complete rondleiding op het terein en mogen alles vragen wat we maar willen. En dat doen we dus ook. Het eerste wat ons direct opvalt is de structuur. Alles gaat volgens de regels en roosters. De meisjes weten zo precies wat er van ze verwacht wordt. Na de rondleiding en heel wat informatie verder worden we naar de moestuin gebracht en laten ze vol trots zien wat ze verbouwen. De rode aarde kleeft aan hun laarzen en onze schoenen en zodra we terug zijn wordt alles schoongemaakt met bakken water en borstels.

De 3 r'en Rust, Regelmaat en Reinheid zien we overal terug. Nu tijd voor een kop thee.  Na de thee krijgen de meisjes en wij ook kookles. Een paar meisjes bereiden de lunch voor en de rest mag een soort cakes maken. Ze leren veel meer dan alleen bakken/koken. Ze leren tellen, wegen, hygiene, kneden en diverse vormen maken. Ze herhalen veel en dat is ook nodig. Het resultaat was prachtig en wat een ervaring.

Na deze les is het tijd om te lunchen. Wij eten met de staf aan een aparte tafel maar wel in dezelfde ruimte als de meisjes. Een meisje spreekt een gebed uit en dan serveren we de lange rij hun lunch. Rijst, bonen, kool en nog iets waar ik de naam niet van weet. We worden nog getrakteerd op de heerlijke cakes die we gemaakt hebben. O ja en een gebruik hier, mocht je tijdens de maaltijd binnenkomen dan wordt er niet gegroet. Dat doe je niet want de eer is voor de maaltijd.

Dan is het een uur rusten voor de meisjes. Sommigen liggen op de grond of onder een tafel. Anderen hangen met hun knuffel in een stoel tegen elkaar aan.

Maar dan is het 3 uur en tijd voor de les. Er wordt vandaag geleerd hoe ze met zelfvertrouwen tegen anderen kunnen spreken. Dat je elkaar aankijkt, dat je je stem goed gebruikt. Hoe klink je vriendelijk, hoe streng, hoe kalm. En alles moeten ze doen en herhalen. De les wordt kort onderbroken omdat 1 van de meisjes net terug komt uit het ziekenhuis. Ze heeft een zoontje gekregen. De meisjes duwen me spontaan kleine Daniel in mijn armen. Dit meisje gaat terug naar haar eigen huis met haar moeder.

En dan… dan heeft de staf overleg en moeten wij compleet onverwacht de sport en spel les overnemen. De ballen worden opgepompt en ben ik blij dat ik altijd gebasketbald heb en veel competatieve spelletjes weet. Het gaat super. Ze komen los en zijn vrolijk.  Het spelletje als bijvoorbeeld bal gooien naar een ander en dan een vraag stellen waar de ontvanger een antwoord op moet geven werkt goed. Ze moeten duidelijk spreken en duidelijk antwoorden. Daarna veel dribble en pass oefeningen. En van alles een wedstrijd maken vinden ze leuk. Daarna gaan we touwtje springen. Sjoukje draait en draait en de meiden met hun zwangere buiken maar springen. Het mag en kan allemaal. En nadat ik heb moeten springen met het bekende Nederlandse liedje zingen ze al gauw in het Nederlands mee. Toppers zijn het!

Om 5 uur zit de dag er voor ons op. We vertellen de meisjes dat ze moeten gaan douchen. We groeten de staf en de meisjes en gaan weer weg. Op de boda dwars door het bizar drukke verkeer naar de supermarkt. Daarna weer op de boda terug naar ons stekkie. Warm eten, recht op een wijntje en dan naar bed.

Wat een dagen, wat een indrukken. Wat een structuur en positieve indruk op ons project.

Een lang verhaal deze keer… 

Lieve groet van 2 zeer vermoeide maar blije Wazungu! (meervoud van Mzungu is inderdaad Wazungu) Sjoukje en Sandra

Onze eerste stappen in Kampala...

~~Zaterdag 16 september, we zijn veilig en wel op ons stek in Kampala. 

Donderdag zijn we om 5 uur in de ochtend op pad gegaan naar Schiphol. Via Istanbul en onverwacht via Kigali kwamen we aan in Entebbe. Daar werden we vriendelijk opgewacht door een chauffeur en 24 uur later om 5 uur waren we in ons verblijf in Kampala. Ook daar werden we opgewacht en welkom geheten. Toen waren we echt wel heel moe. Maar het bed stond klaar en we zijn heerlijk gaan slapen. 

In de middag kwam Frank, onze coördinator, langs om ons wegwijs te maken. Eerst lekker in de tuin gezeten met een bakje koffie en water en al heel veel informatie gekregen. 

Vervolgens zijn we met hem op een boda (een soort brommertje) naar de stad gegaan. Het was een gekrioel van auto’s boda’s en voetgangers. Onze bestuurders waren erg goed want ze gingen overal tussendoor en langs terwijl wij dachten dat het niet zou passen. Dat ze niet uitglijden of in een kuil terechtkomen is erg knap. Leuk en spannend om zo door het verkeer te gaan.In de stad simkaarten gehaald, beltegoed, internetbundel, boodschappen en geld. Met al deze spullen en info kunnen wij tenminste even vooruit. En weer terug naar huis op de boda. Het was fijn dat Frank ons dat zo heeft laten zien want nu weten wij al binnen een dag hoe dit werkt.Na thuiskomst hebben we de andere mensen ontmoet die op Social Safari zijn en in het huis verblijven. Gezellig  om kennis te maken en hun verhalen te horen. Uiteindelijk was het al weer laat voor we in bed lagen. Vandaag, zaterdag, hadden wij besloten om zelf op pad te gaan om een bestemming te bereiken die we wilden en om weer thuis te komen op de juiste plek. Wanneer je zelf amper weet waar je bent en waar je naar toe gaat is dat nog best lastig. Maar heel leuk om te doen en natuurlijk belangrijk om ergens te kunnen komen en je huis terug te kunnen vinden en voor een redelijke prijs. Want daar moet je goed over onderhandelen. Ook dat was gelukt. Bij de supermarkt waar we waren geweest hebben we nog even rondgelopen in de straatjes erachter. De mensen reageren heel vriendelijk. Thuisgekomen ook daar nog even in de buurt rondgelopen om te kijken waar we wat kunnen kopen. Groente, fruit et cetera, ook dat is gelukt. Al met al een geslaagde dag. Nu hebben we net in ons huisje zelf gekookt en gegeten. 

Morgen zullen we een Afrikaanse kerkdienst bijwonen. We zijn benieuwd hoe dat hier gaat. En maandag mogen we dan echt beginnen bij ons project. 

De kreet hier op straat… Mzungu, how are you? Het gaat goed met deze beide Mzungu’s! 

Fijn weekend allemaal.

Sandra en Sjoukje

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Doingoood